بازگویی
Body cannot determine mind to think, nor can mind determine body to motion or rest.
ذهن بدن را به حرکت درنمی‌آورد؛ بدن ذهن را به اندیشه وادار نمی‌کند
ذهن بدن را به حرکت درنمی‌آورد؛ بدن ذهن را به اندیشه وادار نمی‌کند3
ادعاها
برخی ادعاها به انگلیسی نشان داده می‌شوند، چون ترجمهٔ بازبینی‌شده و به‌روزی برایشان در دسترس نیست.
تفسیر
All modes of thinking are caused by other modes of thinking; all modes of extension by other modes of extension.
تفسیر
The causal chains within each attribute are self-contained.
به زبان ساده
دکارت تصور می‌کرد نفس از طریق غده‌ی صنوبری بدن را تکان می‌دهد. اسپینوزا می‌گوید این تصویر ناسازگار است: یک اندیشه نمی‌تواند از مرز صفت بپرد و ماده را هل بدهد، و بالعکس. اگر دست خود را بلند می‌کنید، علت فیزیکی حالات فیزیکی پیشین بدن شماست، نه یک «تصمیم» بی‌بدن. تصمیم و آبشار عصبی یک رویداد واحدند در دو توصیف. این بدان معناست که نمی‌توانیم عاطفه را با گفتن اینکه بدن «باعث» عواطف در ذهن می‌شود توضیح دهیم. به چارچوب متفاوتی نیاز داریم.
چرا این نتیجه می‌شود
از ce-01، هر صفت تنها از طریق خود تصور می‌شود (I، تعریف ۴؛ II، قضیه‌ی ۶). حالات اندیشه از حالات اندیشه علت می‌شوند، حالات بُعد از حالات بُعد. علیت میان‌صفتی ساختاری منع شده است، نه صرفاً تجربی.
هیچ تیر علّی‌ای از بدن به ذهن یا ذهن به بدن نیست؛ زندگی عاطفی باید در چارچوب توازی‌گرایی فهمیده شود.
اگر ذهن هرگز علت کنش بدنی نیست، دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد وقتی «تصمیم می‌گیرید» بلند شوید و بلند می‌شوید؟