برخی ادعاها به انگلیسی نشان داده می‌شوند، چون ترجمهٔ بازبینی‌شده و به‌روزی برایشان در دسترس نیست.
Whatsoever increases or diminishes, helps or hinders, the power of activity in our body, the idea thereof increases or diminishes, helps or hinders the power of thought in our mind. This is the hinge proposition connecting the conatus to the affects.
اینجاست که تقلا به عاطفه تبدیل می‌شود. چون ذهن و بدن موازی‌اند (ce-01)، هر افزایشی در قدرت بدن همزمان افزایشی در قدرت ذهن است، و هر کاهشی در قدرت بدن تاریک شدن ظرفیت ذهن است. این فراز و فرود قدرت همان چیزی است که به عنوان عاطفه تجربه می‌کنید. شادی پاداشی نیست که داور درونی‌ای اعطا کند — تجربه‌ی مستقیم افزایش قدرت شماست. اندوه مجازات نیست — واقعیت محسوس کاهش قدرت شماست. عاطفه در بُن آگاهی ذهن از نوسانات قدرت بدن است.
مستقیماً از توازی‌گرایی ثابت‌شده در ce-01 (II.P7) و یکسان‌انگاری ذهن با ایده‌ی بدن در ce-02 (II.P13-14). چون تغییرات در قدرت عمل بدن تغییراتی در موضوع ذهن‌اند، ایده‌ی متناظر — خود ذهن — تغییر موازی در قدرت اندیشه تجربه می‌کند.
عاطفه آگاهی ذهن از افزایش و کاهش قدرت عمل بدن است.
لحظه‌ای را به یاد آورید که موج ناگهانی انرژی یا سرزندگی تجربه کردید. آیا می‌توانید ببینید چگونه آن همزمان یک رویداد فیزیکی و ذهنی بود، نه یکی علت دیگری؟