کوناتوس ← عواطف

قضیه

ذهن و بدن بیان‌های موازی یک واقعیت‌اند، هرگز به عنوان قلمروهای جداگانه تعامل نمی‌کنند.

قضیه

عاطفه همیشه بدن‌مند است — ذهن آنچه را بدن تجربه می‌کند درمی‌یابد زیرا ذهن ایده‌ی بدن است.

قضیه

هیچ تیر علّی‌ای از بدن به ذهن یا ذهن به بدن نیست؛ زندگی عاطفی باید در چارچوب توازی‌گرایی فهمیده شود.

قضیه

تمایز فعال/منفعل در عاطفه تمایز تام/ناتام در شناخت را دنبال می‌کند.

قضیه

خودویرانگری محال است؛ هر تهدیدی برای وجود یک چیز از بیرون می‌آید.

قضیه

یک چیز با هر آنچه بتواند نابودش کند مخالفت می‌ورزد؛ اضداد ساختاری طرد می‌شوند.

قضیه

کوناتوس — تقلا برای بقا در هستی — انگیزه‌ی بنیادینی است که همه‌ی عواطف از آن استنتاج خواهند شد.

قضیه

کوناتوس خاصیتی از ذات نیست؛ خود ذات است، به صورت پویا فهمیده شده.

قضیه

کوناتوس نقطه‌ی پایان درونی ندارد؛ فنا فقط از علل بیرونی می‌آید.

قضیه

تقلای آگاهانه ریشه‌ی ذهنی تمام زندگی عاطفی است.

قضیه

میل اشتهای آگاهانه است — نخستین عاطفه‌ی بنیادین و خاستگاه همه‌ی ارزش‌گذاری.

قضیه

عمیق‌ترین تعهد ساختاری ذهن تأیید وجود بدن است.

قضیه

عاطفه آگاهی ذهن از افزایش و کاهش قدرت عمل بدن است.

تعریف

همه‌ی عواطف ترکیباتی از سه بنیادند: شادی (قدرت بالا)، اندوه (قدرت پایین)، و میل (تقلای آگاهانه).

پل

هر عاطفه را می‌توان به عنوان عاطفه‌ی بنیادین (شادی، اندوه، میل) ترکیب‌شده با نوعی ایده (تام یا ناتام، از خود یا دیگری، از گذشته، حال یا آینده) تجزیه کرد.

جمع‌بندی

مسیر از بندگی عاطفی به آزادی از تبدیل ایده‌های ناتام به تام می‌گذرد — تبدیل انفعالات به فعالیت‌ها.